LIEFDESBRIEVEN

een stukje passie delen van fotograaf tot fotograaf

11 april, 2021

Lieve fotograaf,

Gisteren luisterde ik een podcast van James Wedmore. Ik moet toegeven dat ik hem niet helemaal heb afgeluisterd, omdat ik op een gegeven moment een beetje moe word van wat ik maar even oneerbiedig Amerikaans gewauwel noem. Maar goed, de strekking van de podcast kwam als een welkome reminder. 



Het ging om een vrouw die een nieuw programma ging lanceren. Ze had hiervoor alles op alles gezet en de vraag van James was: Wat heb je van ons (zijn community) nodig om je start succesvol te maken? Dit maakte haar aan het stamelen. We doen het namelijk graag zelf. 
 

Daarom refereerde hij terug naar haar missie. Haar ‘waarom’. De bestaansreden van haar bedrijf. Hij wees haar erop dat zij met haar product ontzettend veel mensen kon helpen. Dus wat heeft ze nodig om haar programma te verkopen en haar klanten daadwerkelijk te helpen?



Het zette mij aan het denken over mijn eigen houding ten opzichte van verkopen. 


Verkopen vind ik namelijk spannend. Ergens in mijn leven ben ik gaan geloven dat bescheidenheid de mens siert. En is het bescheidenheid of een verkapte vorm van behoeden voor afwijzing? (Ik bedoel, als we dan echt eerlijk gaan zijn). 
 

Maar wat doet dat die bescheidenheid cq. angst voor afwijzing voor mijn bedrijf? En sterker nog, wat doet dat voor mijn missie? Hoe helpt mijn bescheidenheid mijn doel?



Ik sta voor portretten die iemands natuurlijke zijn weergeven. Een portret waarin je liefde, kracht en puurheid ziet. Een portret wat doet verstillen. Dat je even laat ademhalen en contact laat maken met een diepere connectie met jezelf én de mensen om je heen. 
Ik sta voor een stukje schoonheid, waar je echt van kunt genieten. De wereld mooier maken. 
Dát is mijn missie.



Is dat niet de moeite waard? 
Moet ik daar bescheiden over zijn? 
 

Of mag ik zeggen, goddamnit, wat ik doe heeft zo’n ontiegelijke meerwaarde voor jou! Wat ik voor jou kan creëren, of het nu een persoonlijk portret, een workshop of een stuk vrij werk is, maakt jouw leven rijker. En ik ben dankbaar dat ik dit mag doen voor je. Wat kan ik voor je doen? Wat wil je bij me boeken?



En jij, lieve mede-fotograaf, laat jij ook wel eens bescheidenheid (of een angst) in de weg staan van jouw missie? En hoe dient dat je? 



Liefs,
Iris




PS Op 20 juni geef ik weer een workshop voor portretfotografen en ik weet dat je geïnspireerd en met heel vele nieuwe tools en vaardigheden naar huis gaat. Dat je mooi schilderachtig licht leert nabootsen. Dat je leert hoe je je model aanstuurt. Dat je meekrijgt hoe jij zelf betere portretten kunt gaan maken. En dat is heel wat waard! Doe je mee?



Vind inspiratie en nieuwe vaardigheden tijdens een groepsworkshop.

170530988_111822604240618_13994560307325

7 april, 2021

Lieve fotograaf,
 

Naast mijn computer ligt een to-do-lijstje. Er staan voornamelijk namen op. Namen van kinderen en vrouwen die onlangs model stonden tijdens een 1 op 1 workshop. Ik stuur altijd een paar portretten na, als dank voor hun komst en medewerking. Maar ik moet er eerst doorheen natuurlijk.

Ondanks dat ik tijdens een workshop meer praat dan fotografeer en vooral over de schouder van de deelnemende fotograaf meekijk, schiet ik er zelf blijkbaar ook op los. Dus door een stuk of 150 foto's ploegen om net die pareltjes eruit te halen. Daarna door de retouchering heen. 

Ik hoop niet dat ik als een zeur klink, want ik vind nabewerken leuk. Ontspannend zelfs. Muziekje op. Kopje thee. Soms zelfs een wijntje, why not?

Tijdens het nabewerken voel ik altijd weer een stukje connectie naar boven borrelen. Connectie met het model wat ik fotografeerde, maar ook connectie met het vak. De kunstvorm die portretfotografie heet! Ik staar naar het scherm en zie twee ogen me recht aankijken. Ik zie zachtheid, kwetsbaarheid, trots, verlegenheid, liefde, kracht en zoveel meer. Dat raakt me. 

Maar nu heb ik dus een lang lijstje. En weinig tijd. Tenminste, zo voelt het. Ik weet dat mijn modellen geduldig wachten. Maar ik houd nu eenmaal van een schone lei. Een leeg to-do-listje. Wat weer suf is, want over een tijdje is het lijstje opgeschoond en dan komt er zo'n uurtje waarin ik zo'n zin heb even lekker de digitale darkroom in te duiken en dan.. heb ik niets nieuws om na te bewerken! Want het moest zonodig allemaal snel af. Zucht. 

Een mooiere naam is misschien een 'let-it-happen' lijstje. Dat voelt wat vrijer en moeitelozer. Dan kan ik de beelden nabewerken wanneer ik zin voel. Wanneer ik ruimte voel. Dan kan ik rustig aan doen en tijd doorbrengen met al die prachtige mensen, klein en groot. 

Zal ik de tekst op de voorkant van mijn boekje maar doorkrassen en er in sierlijke letters "Let it happen" van maken?
 

Liefs,

Iris

Iris-Valentina-nika-3.jpg

4 april, 2021

Lieve fotograaf,
 

Met Pasen komt lente en met lente komt nieuwe energie. Alles wat eerder als idee gezaaid is, mag nu opkomen. 

Deze week vertelde iemand dat ze dacht dat ze niet moe was geweest in de winter. Maar toen de lentezon ging schijnen begin deze week voelde ze zoveel energie opkomen, dat ze zich realiseerde dat ze toch echt wel moe was. Naast wintermoeheid kampen veel mensen ook met Corona moeheid. Maar ik wil het niet over moeheid hebben. Terug naar die energie. Laten we daar maar aandacht aan geven, zodat dat gevoel kan groeien.


Lang heb ik gewerkt aan het maken van een portfolio waar ik trots op ben. Dit portfolio is natuurlijk nooit af. Er is voldoende ruimte voor ontwikkeling, verfijning en verscherping. 

Al een tijdje voel ik een behoefte om nieuwe creatieve dingen te ontdekken: mijn werk op natuurlijke wijze ontwikkelen door een zijstap te maken. 

Schilderen, pottenbakken, beeldhouwen (Oh nee, dat niet trouwens. Ooit een week in Frankrijk gedaan en ik herinner me vooral spierpijn.) of iets anders creatiefs en kunstzinnigs. Dit mag overigens dan wel weer in Frankrijk zijn. ;)



Of ik ga een fotografie workshop volgen die heel anders is dan wat ik normaal doe. Connie Imboden bijvoorbeeld of iets met landschap of onderwater. 




Mijn pad is nooit volledig uitgestippeld. Ik volg mijn hart en datgene wat plezier geeft. Ik stel me zo voor dat ik mijn pad met armen gespreid en een glimlach op mijn gezicht loop. Het maakt me nieuwsgierig wat er op mijn pad zal komen. Nu wil ik niet dat mijn pad zich pas openbaart als ik een stap neem. Daarvoor heb ik nog teveel behoefte aan controle. Dus kijk ik een stukje vooruit. En in dat pad zie ik klodders verf en stukken klei rondvliegen. Of zoiets in elk geval. 



En jij? Hoe zie jij jouw pad komende tijd?

Vrolijk Pasen.
 

Liefs,
Iris

Krijg inzicht in mijn creatieproces van begin tot eind in de online module 'The Making of'.

Iris-Valentina-nika-5.jpg

31 maart, 2021

Lieve fotograaf,

 

Gisteren schreef ik je over weerstand bieden aan vermoeidheid en vanuit die plek in de actie willen gaan. Ik schreef je over het herkennen van partronen en hoe dat de eerste stap is naar het doorbreken ervan. Ik vroeg je of mijn voorbeeld herkenbaar voor je was. In mijn Facebookgroep en op mijn Insta ontving ik reactie. Ja, het was herkenbaar.


F. schreef over de rol van controle in dit proces, over loslaten en over groeipijnen. A. berichtte over al dat ‘moeten’, moe zijn en geen inspiratie meer voelen. P. vertelde over de verandering van perspectief bij slaaptekort. K. schreef hoe mindfulness haar beter voor zichzelf laat zorgen. Veel mensen schreven over hun ‘Hilde’ en het belang van een sparringpartner, 

 

Je reactie doet me goed. Ik schrijf - zoals ik eerder al opschreef -  voor mezelf. Maar ik heb een geheime agenda. Ondanks dat ik mezelf niet zie als de cup-a-soup motivator en inspirator, voel ik energie stromen als ik kan aanzetten tot reflectie. Reflectie die kan leiden tot nieuwe inzichten en een mooier (fotografen-) leven.

Een tijd terug deed ik een aantal Human Design consulten bij Sylvivre. Ik ontdekte mijn blauwdruk als projector. Het leerde me veel over hoe ik in elkaar zit en wat wel en niet werkt voor me. Zo weet ik dat ik niet de boer op moet of van alles moet initiëren. Ik kan beter mezelf zichtbaar maken en wachten op de uitnodiging. Terugkijkend op mijn professionele leven blijkt dit ook. Vaak pushte ik op projecten met matig resultaat als gevolg. De mooiste en meeste verrijkende opdrachten kwamen van buitenaf. Geduld en vertrouwen zijn mijn drijvende krachten hierbij.

En dat is niet makkelijk soms! Want dat is precies wat het me eergisteren ontbrak toen ik zo moe was: geduld en vertrouwen. Juist dan glipt de controle over je leven weg en ga je grijpen. ‘Grijphandjes’ noemt emotiecoach Vera Helleman dat. Dat vervult niet. En het levert ook nog eens weinig op.

Ken jij dit gevoel van ‘grijpen’? Dat je uit kramp en vernauwing iets wilt binnenhalen? Een soort urgentie die vervolgens bodemloos en leeg aanvoelt?
En ken je ook het gevoel van vertrouwen? Dat je weet dat alles wat je nodig hebt op je pad komt? Dat je talent hebt en iets moois te bieden hebt aan de wereld? Dat dat echt wel gezien wordt? Dat de kansen om expressie aan jezelf te geven er al zijn of nog komen als de tijd rijp is?

Ik ben benieuwd.

Liefs,

Iris

Leer je beelden een finishing touch geven met mijn cursus 'nabewerking'.

Krijg inzicht in mijn creatieproces van begin tot eind in de online module 'The Making of'.

Aiyanah_amara_debra-29-bewerkt.jpg

30 maart, 2021

Lieve fotograaf,
 

Gister was ik moe. Zo moe dat mijn hoofd pijn deed ik ik ’s avonds tijdens het eten merkte dat mijn ogen letterlijk dichtvielen. Niet vreemd, na een 24-urig verjaardagsfeestje van kind #1 afgelopen weekend, plus die volle maan zondagnacht. Ik heb er niet altijd last van, maar zondag avond lag ik doodop maar klaarwakker in bed. Had jij dat ook?
 

Maar goed, terug naar die vermoeidheid. Ik had niet veel op het programma. Alleen wat admin wat moest gebeuren. Dus overgeven aan niets doen en ontspanning ligt dan voor de hand. Maar er gebeurt iets wonderlijks met me als ik moe ben. Juist als mijn lichaam aangeeft: ‘ga rusten’, heb ik de neiging een tegenbeweging te maken, namelijk ‘ga onrusten’. Ik zie dit ook bij mijn kinderen. Hoe vermoeider ze zijn, hoe groter de weerstand om een dutje te doen of vroeger naar bed te gaan. We zullen doorgaan.



Het ontstaan van dit wonderlijk mechanisme heeft vast allerlei redenen. Belangrijker voor mij is dat ik het inmiddels weet te herkennen. Want de slechtste beslissingen en acties willen wel eens voortkomen uit deze staat van zijn!
 

Ik ga in deze staat allerlei dingen bedenken, liefst voor mijn onderneming, die ik direct wil implementeren. Acties, campagnes, verandering in producten/prijslijst, workshop aanbod… een soort van het ‘alles moet anders!’ 

Vaak genoeg trapte ik in deze valkuil, om later de scherven op te ruimen. 



Gister kon ik het patroon observeren. Een stuk van me bood nog weerstand. Een uur lang werkte ik aan een nieuwe landing page voor een moederdag campagne. Ik zag het en liet het gebeuren. Een ander deel in me werd gelukkig wakker en voordat ik op de knop ‘publiceren’ kon drukken en de hele wereld deelgenoot zou maken van mijn nieuwe sublieme aanbod, bewoog mijn hand naar het knopje ‘verbergen op pagina’. Adem in, adem uit.



Ik sprak een voiceberichtje in voor Hilde, mijn dagelijkse sparringspartner. Ze sprak terug: “Iris, mooi plan. Ik hoor alleen niet je hart spreken. Ik hoor je mind. Geeft dit idee je vreugde? En kan het ook later besloten worden?” 



Spijker op de kop. (Tip, vind een Hilde)



Ja het kan later. Beter zelfs. Ik heb nog weinig zicht op mijn agenda in mei en juni, dus heb ik er überhaupt wel tijd voor? En kwam dit plan uit inspiratie en plezier, of uit een oververmoeid hoofd wat het denken weigerde op te geven voor een dag.



Vandaag ben ik weer uitgerust. Ik denk aan mijn ‘moederdag special’. Ik word er eigenlijk wel blij van. Maar ik wacht nog met het in de wereld slingeren. Het hoeft nog niet nu. Eerst maar even tijd geven om straks over een maandje te kunnen voelen of dit is wat ik wil doen. 

Ik ben benieuwd lieve fotograaf, heb jij dit ook wel eens?



Liefs,
Iris

Kom tot ontwikkeling in een 1 op 1workshop op maat.

Iris-Valentina-Iris-5.jpg

28 maart, 2021

Lieve fotograaf,

Ik zit in bed met een latte en mijn net nieuw aangeschafte boek op schoot "Spreken met liefde, luisteren met compassie" van de Vietnamese Boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh. De vogels fluiten en de zon doet zijn best. Ik lees over communicatie en over brieven. Grappig, gister schreef ik op deze pagina mijn eerste 'liefdesbrief' aan mijn mede fotografen (of mede-mens, dat mag ook).
Hij schrijft: "Als je een begripvolle, mededogende brief kunt schrijven, dan zal deze brief jou tijdens het schrijven ook voeden." Interessant. Ik krijg direct zin om weer een brief aan je te schrijven.

 

Maar daar komt de innerlijke kritische stem op: "nee Iris, je hebt gister al een brief geschreven! Val die mensen niet lastig. En is dat marketing-technisch wel handig? Hoe doen anderen dat?" Tja.. denk ik.. maar schreef ik niet gister over follow the joy? Dat de eerstvolgende stap altijd die is die vreugde geeft. Dat je zo dichterbij jeZELF komt en dat de hele bedoeling van dit leven is? Oh ja. Dus bij deze. Ik schrijf de brief meer voor mezelf dan voor jou blijkbaar ;). Maar lees gerust verder hoor, misschien voedt het jou ook. 

Hij schrijft nog meer. Over ademen. Hoe we soms als we een mail of app bericht versturen snel gaan. Te snel. De woorden vliegen op het digitale papier en zonder ook maar een keer te ademen hebben we al verzonden. Wat doet dat met onze communicatie? Ik denk terug aan mijn email en whatsapp verkeer van de afgelopen dagen. Ademen voor verzenden? Even kauwen op de woorden? Nee.. niets van dat. Hoe zou het zijn als ik met veel meer aandacht, compassie en liefde mijn woorden zou schrijven? Er meer tijd voor zou nemen? Ik ga het aankomende week eens proberen. Voor verzenden, eerst bewust inademen en bewust uitademen. Misschien met een glimlach. Ja, zeker met een glimlach. 

Als je bij mij in de studio bent geweest of een online module hebt gevolgd, dan weet je dat adem een belangrijk component is tijdens een fotoshoot. Denkend aan de woorden van Thich Nhat Hanh, vraag ik me af of die ademteugen die ik samen met mijn model neem, een soort energetische brief is. Eentje van begrip en mededogen. Eentje die niet alleen mijn model, maar ook mij doet voeden. 

Tot de volgende brief! Wanneer? Als ik de vreugde ervoor voel!

Met liefde,

Iris

Krijg inzicht in mijn creatieproces van begin tot eind in de online module 'The Making of'.

Iris-Valentina-Eva-Linn-2.jpg

27 maart, 2021

Lieve fotograaf, 

Het leven suddert door in lockdown. Zijn we eraan gewend? Houden we ons vast aan de laatste loodjes met misschien een vakantie in de zomer als eindbeloning? 
Wat is er tijdelijk veranderd en wat voorgoed? Welke consequenties dragen we persoonlijk en als collectief? 

Vragen waarmee we allemaal in meer of mindere mate mee rondlopen. En ze hebben effect op ons als fotograaf. Misschien is de camera je toevluchtsoord. Je escape naar leuke momenten met diepere verbinding. Misschien is je zin juist weg. Je drijfkracht. 

Voor ondernemers en starters in het werkveld is het keer op keer veerkracht opbrengen. Soms is bij mij de rek er even uit, maar nooit voor lang merk ik. Fotografie is gelijk aan passie voel ik. Het is wat mijn energie doet stromen. Het is datgene waarin ik voel dat ik leef. Dat dit is wat ik moet doen. 

Ik volgde laatst een training bij emotiecoach Vera Helleman en ze zei: gooi lange termijn strategieën maar overboord. Doe waar je blij van wordt. Je volgende stap is altijd datgene wat je vreugde geeft. Dat maakt dat je dichterbij jezelf komt. En jeZELF (weer) worden, is je uiteindelijke doel in dit leven. Nou, ze zei nog veel meer, dus pin me er niet op vast, maar het heeft me aan het denken gezet. 

In deze eeuwigdurende lockdown is het makkelijk je te verliezen in bedompte toekomstscenario's. Zorgen over ondernemerschap zijn snel gemaakt. Plannen ook. Maar plannen maken in een onzekere tijd als deze zijn weer lastig. 

Dus doe ik datgene wat eigenlijk altijd al mijn motto was: do what sparks joy. 
Ik pak mijn camera op. Ik fotografeer op de manier die me blij maakt. Ik maak plaatjes waar mijn hart van gaat kloppen. Boekt een klant, dan werk ik met plezier in dienst van de klant. Boekt er niemand, dan werk ik met plezier aan eigen werk. 

Mijn eerstvolgende stap is het voeden van mijn passie. 
En die van jou?
 
Liefs,
Iris

Leer je beelden een finishing touch geven met mijn cursus 'nabewerking'.

DEZE BRIEVEN IN JE INBOX ONTVANGEN?

blijf  daarmee ook op de hoogte van mijn aanbod voor fotografen

Email: iris@irisvalentina.com

Tel: +31(06)19817596

© 2020 by Iris Valentina

  • Facebook
  • Instagram