Beautiful Faces

In deze serie onderzoek en betwist ik de perceptie van schoonheid.
 

Oordelen worden soms snel gemaakt en zijn misschien zelfs onvermijdelijk. Met deze portretten bied ik een spiegel aan. Een spiegel die je vraagt je gedachten te bevragen en schoonheid te (her) definiëren.

Mijn stem als fotograaf is neutraal. In plaats daarvan laat ik de modellen in deze serie spreken. Je kunt hun verhalen hieronder lezen.

 

In this series I explore and challenge the perception of beauty.
 

Judgements are sometimes quickly made and maybe inevitable. With these portraits, I offer a mirror. A mirror that asks you to question your thoughts and to (re)define beauty. 

My voice as a photographer is a neutral one. Instead, I let the models in this series speak. You can read their stories below. 

"How could anyone ever tell you
You were anything less than beautiful
How could anyone ever tell you
You were less than whole
How could anyone fail to notice
That your loving is a miracle
How deeply you’re connected to my soul"
~ Shaina Noll

Deze serie staat aan het begin. Heb jij een bijzonder uiterlijk kenmerk en zou je graag deel willen uitmaken van dit project? Stuur een mailtje met uitleg en foto om je op te geven.

Maak je deel uit van een instantie die deze serie wil uitlichten? Ik onderzoek graag samen de mogelijkheden.  

BEAUTIFUL FACES & THE STORY THEY TELL

CHANTAL

Mijn naam is Chantal en ik ben 23 jaar. Ik ben geboren met het treacher Collins syndroom. Een gezichtsaandoening. Mijn uiterlijk beschouwde ik vroeger als een last. Mensen lachen me uit, roepen me na, of staren me lang aan en na. Als puber raakte ik daar soms onzeker van, maar ik heb nooit gevonden dat ik minder was dan andere mensen. Vaak werd er gedacht dat ik verstandelijk ook achter liep en heb daardoor vaak mezelf moeten bewijzen. Ondanks mijn verleden en alle mensen die me gekwetst of vernederd hebben, ben ik ontzettend trots op mezelf. Soms zou ik willen dat er een mogelijkheid was om volledig gezond te worden. Om van alle gedoe, en operaties  af te zijn. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik ben, wie ik nu ben. Mijn aandoening heeft mij gevormd. Het heeft er voor gezorgd dat ik de Chantal ben, die ik nu ben. En ik hou van haar!
Elk mens mag er zijn ongeacht gender, leeftijd, huidskleur, geloof of uiterlijk. We hebben één aarde die we met elkaar draaiend moeten houden. Een ieder van ons is uniek, geliefd, doet er toe en mag er zijn! 

LAURA

"Ik weet niet beter. 
Soms vind ik het een beetje spannend als ik naar iemand ga die ik niet ken, omdat ik niet weet hoe diegene reageert.

Mensen die mij kennen letten er niet op, maar de mensen die ik niet ken kijken mij dan een beetje raar aan.

Als ik gepest word zou ik mijn hemangioom willen laten verwijderen, maar anders niet, omdat het bij mij hoort.

Ik ben zoals ik ben en hoe ik doe. 

Mijn boodschap is dat iedereen is hoe hij of zij is en dat iedereen trots moet zijn op jezelf ook al ben je niet helemaal perfect."

MANON

Hoe ik tegen mijn eigen uiterlijk aankijk is de ene keer positief de andere keer negatief. Ik voel mij vaak als ik nieuwe mensen leer kennen onzeker en denk dan dat zij mij niet mogen of niet leuk vinden vanwege mijn ogen, omdat deze toch wel anders staan dan “normale” ogen. Mijn hoofd staat een beetje scheef, dit heeft ook te maken met mijn visuele beperking.  
Mensen oordelen vaak terwijl zij niet weten wat er achter iemand schuil gaat. Als iemand aan mij vraagt wat heb je of waarom kijk je zo, dan reageer ik hier positief op en leg ik uit wat ik ongeveer kan zien.
Als ik mijn “gezichtsafwijking” zou kunnen veranderen zou dat toch zijn, dat ik goed zou willen zien, mijn ogen recht staan en mijn hoofd recht staat. Dit omdat ik dan denk dat ik minder onzeker zal zijn over mijzelf en vooral wat anderen van mij zullen vinden.

Mijn boodschap voor andere mensen zouden zijn, is dat je niet moet oordelen over hoe anderen eruit zien, maar naar het innerlijk kijken. 
Ook al heeft iemand een “ander gezicht”, kijk naar het innerlijke gezicht.

JAËL

Vanaf haar 3e ging ze soms lang en strak naar mensen kijken. We begrepen dit niet, maar beseften later dat dit misschien wel was omdat ze dacht dat het gewoon was. De meeste mensen keken zo naar haar.
Op 4 jarige leeftijd stelde ze veel vragen en vond het onprettig dat mensen steeds naar haar keken.
Nu is ze 5, kijkt de wereld in met grote, ontdekkende ogen. Ze geniet van het leven en ziet zichzelf, als ‘zo ben ik gewoon geboren’.
Het is de wereld die het soms zo lastig vindt om om te gaan met ‘anders’. Maar als je verder durft te kijken, zul je ontdekken hoe bijzonder íeder mens is. Wonderlijk gemaakt. 
Wij geloven niet dat er een ‘foutje’ is begaan, maar dat God haar heeft gevormd, elk deel van wie zij is, wonderlijk gemaakt en zeer geliefd.
En wij, hoewel de wereld het niet altijd makkelijk maakt, zijn dankbaar dat zij aan ons is toevertrouwd. Haar stralende ogen gaan die wereld tegemoet en geliefd zal ze altijd zijn.

(geschreven door de moeder van Jaël)

XIMENA

Ergens heb ik altijd geweten dat ik anders was. Ik kon het niet verklaren, kon het niet vaststellen, maar dat veranderde door een diagnose van de dokter. Ik heb iets genaamd waardenburg syndroom type 4. Dit heeft invloed op mijn uiterlijk in de manier waarop mijn ogen staan en mijn natuurlijke grijze haar. 

Ik heb een jarenlange strijd met mezelf gehad omdat ik er anders uit zag, maar in de afgelopen jaren compleet veranderd. Ik ben trots op mijn ogen, ik ben trots op mijn haar, ik ben trots op het feit dat ik uniek ben. 

Naast dat ik een omzwaai heb gemerkt in mijn eigen zelfbeeld merk ik ook een verschil in hoe mensen erop reageren. Tegenwoordig krijg ik bijna uitsluitend positieve reacties op de uniekheid in mijn gezicht en wordt het voornamelijk als iets moois en bijzonders beschouwt. 

Ik zou nooit mijn kenmerken willen veranderen. Ze maken mij tot wie ik ben, tot wie ik wil zijn en blijven. Het bijzondere en aparte aan jezelf zou je nooit moeten en willen veranderen. So embrace all that is special and unique about you and don't let anyone tell you otherwise.

LIAN-HAO

Toen Lian-Hao doorkreeg dat zij iets in haar gezicht had wat anderen niet hebben, hebben we dat benoemd als haar WAUW. Thuis en in onze sociale omgeving is het nooit een topic, maar op vakantie in een speeltuin of zwembad zijn er altijd kindjes of ouders die staren. Lian-Hao heeft dat 9 van de 10x helemaal niet door en afhankelijk van mijn bui die dag, reageer ik met “ ben je nieuwsgierig wat het is, dan mag je dat gewoon vragen hoor”? of ik negeer het. Maar als Lian-Hao de vraag krijgt of ze heeft zelf door dat mensen staren, wijst ze er naar en zegt ze WAUW. Ze was ook altijd heel duidelijk, dat ze het niet wou weg laten halen, is van mij, is wauw. Maar de laatste tijd, kijkt ze veel naar de operatie foto’s van vorige keer, stelt ze er veel vragen over en houdt het haar duidelijk bezig. Wil ze het wel of toch niet. Wellicht is de ervaring van de fotoshoot en het uiteindelijke resultaat een stukje in haar proces, dat haar mede helpt in het maken van een keuze. 

Ze maakt minimaal 20 selfies per dag met haar ipad, die ze dan helemaal bewerkt, maar echt als creatie niet om iets verbloemen. En elke keuze is uiteindelijk goed, al hoop ik persoonlijk,  dat ze het wil houden, want ik vind het haar gewoon heel goed staan. Maar het is haar lijf en haar gezicht en ondanks haar beperkingen heeft ze me al vaak genoeg bewezen dat ze uiteindelijk heel goed weet wat ze wel en niet wil.  (geschreven door de moeder van Lian-Hao)

SUSAN

Ik geniet met volle teugen van het leven, met mijn wijnvlek ben ik eigenlijk weinig bezig. Maar toch heb ik ook zo mijn moeilijke momenten. 

Als mijn wijnvlek er bijvoorbeeld uitspringt op een foto kan ik dat confronterend vinden. Maar ook als mensen weer eens vragen goh ben je verbrand, je moet je wel insmeren hé. Dan maak ik een grapje dat ik inderdaad de hele dag in de zon op mijn linker zijkant heb gelegen, met soms wat verwarde gezichten als gevolg. Daarnaast was ik in de pubertijd vooral onzeker of jongens wel geïnteresseerd zouden zijn in mij. Waarom zouden ze voor mij kiezen terwijl er ook een hoop meiden zijn zonder wijnvlek. 

Ik heb mijn wijnvlek één keer met make-up laten bedekken. Ik herkende mijzelf niet in de spiegel en op de foto's die ik later terug zag. Dat is het moment dat ik besloten heb dat mijn wijnvlek bij mij hoort. 

Ik prijs mij gelukkig met mijn leven en met alle support die ik van jongs af aan gehad heb van vrienden, vriendinnen en familie.  En aan iedereen die ook weleens een bijzondere opmerking krijgt wil ik deze tip van mijn ouders meegeven: zo'n opmerking zegt meer over de ander dan over jou.

Email: iris@irisvalentina.com

Tel: +31(06)19817596

© 2020 by Iris Valentina

  • Facebook
  • Instagram